SEXUA ESPAINIAREN URREZKO GARAIAN

Austrien gorteetan zehar bufoi eta pertsonai itzelez beterik zegoen eta hauetako asko gainera Velazquezen kuadroetan ikus ditzakegularik. Haien jolas-ikuspegitik at, morbo antzeko bat existitzen zen hauen inguruan hauen ahalmen sexual mitikoagatik. Eta gainera, Aro Berrian sexuak paper garrantzitsua izan zuen, nahiz eta eliz kontraerreformistaren aldeko errepresioa jazo.
Aitorleen argibideek, espiritualidadearen liburuetan edo sermoietan sexuarekiko erreferentziak egiten ziren denbora guztian. Beharrezkoa zen (uste zuten beharrezkoa zela hobe esanda) moral orokor bat ezarri behar zutela plazerra segitzen zuena, zeina altareetatik, sexua jarraitzen zuen eta puritanismoa bultzatu zen. Carlos Iak berak bere seme Felipe IIri hau gomendatzen zion: “Yo os ruego, hijo, que se os acuerde de que, pues no auréys, como estoy cierto que será, tocado a otra mujer que la vuestra, que no os metáys en otras vellaqueryas después de casado, porque serya el mal y pecado muy mayor para con Dyos y con el mundo”. Felipek ere Valentziako justiziari 1565an hau azaltzen zion: “ Hay algunas personas seglares, casadas y solteras, que biven profanamente teniendo concubinas públicas, (...) mandamos que proveays por la mexor manera que los que estan en pecado sean exemplarmente castigados”.
Bestalde, Inkisizoak ere esku hartu zuen larru jotzea pekatua ez zelaren ideia ezabatzean. Adulterioa gogor zigortua zen, zeina iristen zelarik harriak botaz hiltzera. Errepresio guzti hauek erakusten digute nola sexua Espainiako urrezko garaian gai-zerrenda bezala zegoen eta baita ere ikus dezakegu nola jendea ez zen eliza eta estatua bezain jainkozalea.
XVII.mendean zehar fama hartzen hasiko da senar mizkearen ideia, zeina bere emaztea prostituitzeko arazorik ez zuen adardun senargaia zen. Asunto hau askotan erabili dute komedia gisa antzezlanetan, hots, gizonaren papera noski. Gainera, askotan kexatzen da pertsonaia hau (gizona) bere emaztearen maitaleak bereganako duen tratuaz.
Hala ere, senarrak justiziaren aurrera eraman zitzakeen bere emaztea eta maitalea, hauek “in fraganti” arrapatuz gero. Horretarako, testigu bat behar zuen eta biak hil behar zituen. Ohoreak zigorra aurrera eramatea suposatzen zuen, baina arrazoiak eraman izan zuen senar adardunn askoren aurpegia beste alde batera begiratzera.
Atzerritar askok azpimarratzen zuten gorteko hainbat eremutan zehar zegoen gehiegikeria sexuala. Brunelek zera azaldu zuen: “no hay nadie que no mantenga a una querid o que no caiga en las redes amorosas de una prostituta”. Felipe IV izango litzateke “don juan” baten irudi on bat. Bere seme-alaba biologikoak hogeita hamar batera iristen dira, nahiz eta hauek bat bakarrik onartu, don juan José de Austria, zeina “Calderona” izeneko aktoresa ezagunarekin izandako erlazioaren ondorio izan zena. Bere amoranteak asko ziren eta klase sozial ezberdinetakoak. Monarkarekin izandako erlazioak amaitu eta gero, amorante denek norako berdina zuten: komentua. Emakume bat zeina erregearen eskuez ikutua izan zen toki bat bakarrik zeukan, jainkoaren ondoan. Hori dela eta, gorteko emakume batek ezezkoa eman zion arregearen maitasunari hau esanez: “Majestad, no tengo vocación de monja”.
XVI.mendeko beste sekulako amorante bat don Juande Tassis izan zen, Villamedianako konde famatua, Felipe IVren lehiakidea. Gorteko solaslekuek zioten amodio kontuak zeudela kondearen eta erreginaren, Isabel Borbondarra, artean. Don Juan de Tassis modu biolento batean hil zen Madrileko San Ginés eliza inguruan, zeinaren hilketa agindu zeuna erregea izan zen.
Kleroa ere ez zen libre geratu berotasun sexual honetatik. Zelibatu eklesiastikoa oso gaizki eramaten zen eta oso ohikoa zen apaizekin batera joaten zen “manceba”, baita inkisidoreei ere. Kleroaren irudi eskatzailea ofizio santuaren eskuetatik zigortzen zen. 1540-1700 artean Toledo, Zaragoza eta Granadan zehar 320 kasu azaltzen zaizkigu. Adibidez, 1608an Marco Antonio Avila apaiza auzipetu zuten bere aitorlekuan 29 emakumeren maitasunaren eskaerenatik. Prostituzioa irteera bat izango da gar sexual horien aurrean espainiar aristokraziaren artean.
“Natura aurkako sexuak” garapen handi bat izan zuen Espainian garai honetan. Inkisizioak Aragoiko koroan izan zuen jurisdikzioa pekatu hauen gainean eta Zaragozan 791 kasu agertu ziren, Bartzelonan 543 1540-1700 artean. Sodomiak 30 urte inguruko gazteak gonbidatzen zituen, kleroak gehiengoa izanez eta baita baztertuak ere (kinkilariak, eskaleak,...), baita morri eta neskameak ere, mendekotasun pertsonala jasanez nahita ez eta zeina monarkek eragazten sahiatu ziren.
Zoofiliari dagokionez, klase sozial baztertuek zeukaten delitu nagusia zen, zeina heriotz zigorrez zigortzen zen. García Cárcelel dihoen bezala: “Este despliegue de energías sexuales tuvo los contrapesos de una religiosidad obsesiva y la fijacíon por las pautas conductivas que marcaba el honor social”.

La tropa no entiende el Oscar

El éxito de 'En tierra hostil' suena a misterio entre la tropa estadounidense destacada en Camp Speicher, la enorme base norteamericana situada al oeste de Tikrit. Sobre el terreno, los uniformados no terminan de comprender que la película de Kathryn Bigelow haya conseguido seis Oscar (incluidos los premios gordos), una decisión sólo atribuible a una mediocre calidad de las películas que se presentaban a los premios más prestigiosos del cine internacional.

"La película está bien porque es entretenida, pero no es demasiado creíble", asegura el sargento Aldo Grados, de 30 años. "Si pretendían llegar a un punto intermedio entre entretener al espectador y relatar la realidad que vivimos en Irak, no han hecho un gran trabajo", interviene el capitán Ibrahim Tantawi, mucho más crítico. "Ninguna unidad de elite se comporta así. Tengo varias escenas en mente que son imposibles: cuando el artificiero se quita todo el equipo de protección para desactivar el coche bomba, la escena de los francotiradores... Son sencillamente imposibles. No puedo contabilizar la cantidad de errores tácticos que se cometen en la película. Más que realista, termina siendo ridícula".

Es la opinión generalizada entre los militares consultados en la Base Speicher que han visto la película. Como suele ocurrir con cualquier gremio caracterizado en una película taquillera, los uniformados no se reconocen en 'En tierra hostil', como no ven retratada correctamente su misión en Irak. "Ni siquiera refleja bien la situación en Bagdad en el año en el que supuestamente transcurre. No se han molestado en seguir la evolución de la guerra de Irak", prosigue el capitán.

"Hollywood ha hecho miles de millones explotando a los veteranos. Pero lo peor es la mala imagen que se da del cuerpo", dicen los soldados

"Nosotros no trabajamos así, como se dice en la película", interviene el sargento Jesús Gardner, de 24 años. "Los escenarios están muy logrados, parece Irak, pero, si ves fotos de la guerra que hemos librado, te puedes hacer una idea más exacta de lo que ha ocurrido en Irak que viendo esa película", se queja el sargento Jimmy Powell, de 24 años. "No creo que sea una buena película, pero probablemente era la mejor que concurría a los Oscar, porque si no, no entiendo a qué viene tanto premio".

La tropa se anima a comentar la película. Sólo Gardner la vio en Estados Unidos, el resto lo hizo en Irak, gracias a las copias que ellos mismos o sus colegas han traído desde sus ciudades de origen para mantenerse entretenidos en el tiempo libre que les deja la misión. "La escena más increíble es cuando el sargento al mando de la unidad de artificieros se escapa de la base vestido de civil", prosigue Powell. "Y según la película, luego le dejan regresar sin que nada ocurra. Eso no pasa en la realidad", se queja el capitán, visiblemente ofendido.

Según la estricta regulación militar, es inconcebible que ningún soldado se salte las extraordinarias medidas de seguridad y la regulación que afecta a las bases. También es estrictamente obligatorio que los militares trabajen en equipo y respetando unas reglas de comportamiento que minimizan las situaciones de peligro para ellos; nada que ver con el imprudente protagonista de 'En tierra hostil'.

La polémica no sólo se limita a los comentarios de los militares: según el periódico 'Army Times', un experto en desactivación de explosivos ha denunciado a los productores de la película por apartarle de la producción pese a estar basada en su historia. Según el Sargento Jeffrey Sarver, de 38 años, 'En tierra hostil' está basada en un artículo sobre las unidades de artificieros en Irak publicado en la revista 'Playboy' en septiembre de 2005, que versaba sobre su trabajo. "Los creadores de la película alegan falsamente que los personajes retratados son ficticios, cuando de hecho el protagonista de la película, Will James, es el Sargento Sarver", se podía leer en un comunicado emitido por sus abogados el pasado miércoles.

"Hollywood ha hecho miles de millones [de dólares] explotando a los veteranos", denuncia Sarver. Eso no es algo nuevo, como alegan los militares consultados. "Siempre ocurre, en todas las películas de militares. Lo peor, a mi juicio, es la mala imagen que se da del cuerpo: bebedores, gente problemática, irrespetuosa, con conflictos familiares, que maltrata a los civiles... Hay casos de esos en cualquier Ejército del mundo, pero no retrata al Ejército de Estados Unidos", alega el sargento primero Charles Headen, de 35 años, que ha visto la película en su segunda misión en Irak.

Gardner la vio antes de viajar en lo que también supone su segundo desplazamiento en la antigua Mesopotamia. "La única parte realista es cuando el protagonista está en EEUU y cree estar en medio de la guerra. Ese fue el único momento de la película con el que me sentí identificado".

Daryl Hannah estará en 'Kill Bill 3'

Daryl Hannah estará en Kill Bill 3. La actriz que interpretó a la letal asesina tuerta Elle Driver retomará su papel en la aclamada saga de Quentin Tarantino que el director resucitará diez años después.

Fue el propio Tarantino quien hace unos meses confirmó que habría tercera entrega de Kill Bill que vería la luz en los cines en 2014, justo diez años después de la segunda película de la saga. El director de Pulp Fiction y Reservoir Dogs cumplía así la promesa que hizo cuando lanzó esta franquicia y además anunciaba que también habría quinta película de las andanzas de Beatrix Kiddo, alias La Mamba Negra también conocida como La Novia.

Con Uma Thurman totalmente confirmada de nuevo como protagonista ahora es Daryl Hannah quien también asegura que su personaje, al que La Novia dejó ciega y presumiblemente mató en una pelea a espada en la segunda película, volverá a la vida. "Pensad en ello. Siempre ha existido una tradición de samuráis ciegos y actualmente pocas veces se explota en otras películas", afirmó Hannah durante una entrevista a Film24.

En principio, la historia de Kill Bill 3 y 4 volverá a ser una historia de venganza, en este caso del reguero de víctimas que La Novia dejó durante su sangrienta andadura en las dos primeras películas.

Así, durante años se viene rumoreando que la historia de la continuación relataría vendetta de las hijas a las que La Novia dejó huérfanas en su camino de venganza que culminó con el asesinato de Bill. Algo que era de esperar, ya que Beatrix Kiddo mata a su primera víctima, Vernita (Vivica A. Fox), con su hija pequeña como testigo y ya en esa escena Tarantino deja bien claro que la niña buscará venganza.

También se cuenta que la cinta podría relatar la venganza de algunos de los 88 maníacos, los sicarios a los que La Mamba Negra asesinó o en el mejor de los casos dejo lisiados en su imparable camino para matar a su antigua compañera en la banda de Bill, O-Ren (Lucy Liu). Y ahora, con la incorporación del personaje de Elle Driver (Hannah), una nueva línea de venganza se abre en el horizonte de Tarantino que quiere llevar el argumento de la nueva Kill Bill en el más absoluto de los secretos hasta que vea la luz en 2014.

Laburpen txiki bat Espainiako zine mutuaren historiaz

ZINEMA MUTUA (1897-1930)

Lehendabizi adierazi nahiko nuke Espainiako zinemaren jatorria oraindik argitzear dagoela. Hala ere, orain dela gutxi jakin da penintsulan egon zen lehen proiekzio publikoa Erwin Rousbyk egin zuen. 1896Ko maiatzak 11 zen.
Gainera, %100 espainiarra zen lehen pelikula dokumental bat zen, Llegada de un tren de Teruel a Segorbe hain zuzen ere. Hau Valentzian aurkeztu zen 1896ko irailaren 11n.
Aurrekoa jakinda ere, esaten da historialari askoren partetik Fructuós Gelabert1 izan zela Espainiar zinema industriaren fundatzailea. Hala ere, abuztuaren 24an (1897an) esan dezakegu jaio zela espainiar zinema.
Hurrengo urtean, Gelabertek beste zinta garrantzitsu bat egin zuen, Dorotea, eta Visita de doña María Cristina y don Alfonso XIII a Barcelona erreportajea, zeina izango den lehen filme espainiarra atzerrian salduko dena.
Bestalde, zinema espainiarrak bi eskola sortzaile zeuzkan: batetik, errealista, Fructuós Gelabert buru zela, eta bestetik, fantastikoa, Segundo de Chomónek2 sortua.
Garai honetatik ere hasten dira sortzen lehen zineak, ikuskizun aretoak,... eta ikuskizun zinematografikoak jazotzeko <> argazkilarien eta beste hainbat generazioek hasitako tradizioarekin segituz egiten zuten. Ondorioz, lehengo <> zaharrak desagertu egingo dira.
Azkenik, beste aintzindari batek ere filmatu zuen testigantza politiko garrantzitsu bat espainiar zinemaren jaiotza urte horietan zehar. Aintzindari hau Josep Gaspar kataluiniarra zen eta Ate tragikoaren gertakizun odoltsuak filmatu zituen. Bere reportaje honek Los sucesos en Barcelona (1909) zuen izena eta izugarrizko hunkipena izan zuen kaleko jendearengan. Urte berean, Gasparen Ricard de Baños kideak erreportaje bat filmatu zuen Afrikako iparraldean Espainiarrekin jazotzen ziren liskarrak aurkeztuz: Guerra de Marruecos. Hala ere, beste hiru albistegi ere azaldu ziren: Campaña del Riff, Guerra de Melilla y Vida en el campamento, esaterako.
Bartzelonari buruzko erreportai edo filme hori dela eta, gerrate mundialaren atarian, Kataluinia izendatu zen zinema espainiarraren gune nagusie eta burutzat.

Primo De Riveraren diktadurapean jada, gogoratu beharko ginateke aurrekoekiko ziren garaikide batzuen itentzio eta ahaleginak: Fernando Delgado, batetik, ahalegin guztiak egiten zituela bere garaiko ohitura eta kontuak azalduz bere filmetan. Bere filmerik garrantzitsuena Las de Méndez (1927) da. Bestalde, Armand Guerra3, zeinak espainiar bidelapurreriari buruz egin zuen film bat: Luis Candelas, o el bandido de Madrid (1926). Esaten da hau dela eta hasiera bat izango zezakeela western motako filme espainiarrek.
Hala ere, 20.hamarkada “zoriontsu” horietan ere, zehatzki bigarren erdian, egon zen pelikula klabea: La Malcasada (1926)4. Izugarrizko istiluak eragin zituen Madriden estreinatu behar zela eta. Gainera, botere publikoak eskua sartu behar izan zuen, takiletan baitzeuden erasoak egiten. Pelikula honetan gainera, politiko, abokatu, artista, kazetari, idazle, militar,... askok hartu zuten parte, Primo De Rivera haien artean izanez.
1928an, bestalde, beste interes sozio-kulturalak azaldu ziren: lehen zine-kluba azalduko da, Madriden, pelikula frantses abangoardistak eta sobietarrak jartzen zituztelarik. Bartzelonan ere, noski, Josep Palauk zinema sesioak prestatzen zituen. Zine-klubak gainera, tresna politiko eta ideologiko bezala balio izan zuten 27ko generazioarena eta abangoardismo kataluiniarrarena. Horrela, jakinmin kritiko zinematografikoak azalduko dira tendentzia askotarikoak. Mugimendu kritiko honek hurrengo hamarkadetan influentzia asko izan zuen.
1929an beste zine sozial baten ahalegina azaldu zen: Francisco Camachoren Zalacaín, el aventurero5 filmarekin. 1930an ahotsa jarri zioten.
Aldi berean, pelikula sobietarrek urte hauetako produkzioa markatuko dute. Zinema ideologiko eta sozial baten ahalegina izan zen, berrezarkuntza espainiarrean ordura arte ezagutzen ez zena.
Bestetik, Alfredo Serranoren Las peliculas españolas (1925) liburu-kritikoaren ondoren, gobernua zinema espainiarra babesten eta sustatzen hasi zen. Horrela, 1930an liberalen bizitzak azaltzen diren pelikulak egingo dira, zine espainiarrak babesteko egin ziren entseguak,... eta gero.
Hau horrela delarik, azken urte honetan (1930) lehen produkzio kataluiniarrak azaldu ziren: El senyor Ramon eta El Nandu va a Barcelona esaterako.
Azkenik, azpimarratzekoa ere bada, Francisco Elías aintzindariak Madriden grabatzen ari zela lehen soinuzko filmea %100 espainiarra: El misterio de la Puerta del Sol (1929). Gero, 1932an, Elíasek Bartzelonan lehen soinuzko estudioak sortuko ditu: Orphea Films. Baina, hori hurrengo puntuak adieraziko dut hobekiago.

Judutarrak Espainian, Kanporaketa ediktuaren inguruan

1492 urtea garai klabea izan zen Hispaniarentzat. 1492ko urtarrilak 2an Boabdilek Granada errege katolikoei entregatzen zien. Hau horrela delarik, Hispaniaren (bir)konkista garaiko pasartearen amaiera datorkigu. Bestalde, martxoak 31n Isabel eta Fernandok judutarren kanporaketa agindua edo dekretua sinatzen dute. Hala ere, ezin dugu ahaztu urte berean urriaren 12an Amerikaren aurkikuntza eman zela. Urte amaierarako Bartzelonan Fernando erregearen aurkako konplot bat eman zen, baina porrot egin zuen.
Kontestu politiko-ideologiko bati begiratzen badiogu, errege katolikoak “estatu moderno” baten lehen bertsioaren sortzaileak lirateke Hispanian. Hala ere, erreformatzaileak izan ziren gehienbat, berritzaileak baino. Estatuaren boterea koroak zeukan.
Atzeruntz begiratzen badugu, Enrique IV-aren erreinaldia, koroaren boterearen ahultze prozesu baten ezaugarriak antzeman daitezke. Hau desorganizazio politiko-sozial handi baten ondorioz eta baita gerrate zibil gogor baten ondorioz ere eman zen. Errege katolikoek, aldiz, panorama hau aldarazi zuten.
1480an “Ordenanza de Montalva” eman zen (…). Gerratea defentsarako eta gizarteraren kohesiorako bideratu zen.
Errege katolikoen gobernu akzioa kristautasunaren lege etikoetan oinarriturik zegoen. Hauen ustez, noski, kristautasuna benetako erlijio bakartzat definitzen zuten. Ondorioz, ez dute beste erlijiorik onartzen, bere inguruan behintzat. Juduetaz Hispanian hitz egitean, lehenengo gauza litzateke ertarako erreinu hispaniarren ezaugarri nagusiak aipatzea: “La España de las tres religiones” → musulmanak, juduak eta kristauak.
Juduen egoera IV mende amaieran okertu egin zen, Recadero errege bisigodoaren “konbertsioa” kristautasunerantz eman zelako, hots, estatu kristau bat sendotzeko helburuarekin. Gainera, musulmanak iritsi eta gero (711) judutarrak inbasore berriekin kolaboratzen hasi ziren. Mendekuagatik edo bisigodoak baino toleranteagoak izango zirelakoak. X-XI mendeetan, aldiz, oparotasun garaia izan zen judutarrentzat. XI-XII.mendeetan, berriz, okertu egin zen hauek egoera (almorabideak eta almohadeak). Hau eta gero, judutar askok hispania musulmana utzi eta erreinu kristauetara joan ziren (Gaztela, Aragoi eta Nafarroa).
Judutar hispaniarrak “altxor errealaren” zati kontsideratzen ziren (zeinak garantia judiridikoak eta koroaren babesa ematen zien). XIII.mendean juduen presentziak punturik gorenean zegoen. Juduak hasiera batean nekazaritzan oinarritzen ziren. Beranduago, koroaren eta jauntxoen administrazio funtzionariak izan ziren, merkataritzan (telak, jakiak, larruak,...), interesdun mailegu-emaile,... ere izan ziren, baina ez zuten %100 utzi nekazaritza. Azken batean, hiri-lanbideak burutu zituzten.
Judutar eta kristauen arteko harremana bi puntutan esplika genezake. Alde batetik, kristauen aldetik ematen zen antisemitismoa. Hau judutarren lanbide batzuek eragin zuten (finantza eta administraziokoak esaterako). Gainera, krisi garaiak ziren ekonomikoki eta lanbideak zirela eta fama txarra hartu zuten. Bestalde, aldiz, judutarren aldetik ematen zen jarrera antisoziala.Beraien artean isten ziren, Juderiak (judutar auzo marginalak).
Gaztelako koroan antisemitismoak XIV.mendean zehar handitu egin zen: zamorako kontzilioa (1312), judutarren zorrak (“deudas judiegas”) ordaintzea, judutarrei mailegu-emaile gisa lan ez egiten uztea (Alfonso XI 1348an),...
XIV.mende amaieratik aurrera izugarrizko antisemitismoa hasi zen hazten. Bi bando zeuden: Pedro I eta bestetik, berriz, Trastamarako Enrique. Hauen artean, gerrate zibilak eman ziren. Valladolideko korteen aginduak erakusten digunez (1351), Pedro Ia judutarren alde jarri zen. Hala ere, nobleek Trastamararen alde zeuden egoera ekonomikoa zela eta, eta antisemitismoa handitu egin zen. 1366-69 judutar espainiarrak oso gogor erasotuak izan ziren.
Trastamarak irabazi zuen, baina Enrique IInak ikusi zuen judutarrak behar zituela zergen bilketerako, errenten administraziorako eta mailegu-emaile gisa. Hala ere, gorteetan hauen aurka neurriak hartzeko erabakia hartu zuten eta 1367-90 artean juduen aurkako mugimendu adienetako baten aurrean geundeke. 1391n “klimaxera” iritsi ziren mugimendu honetan. Hau, hegoaldean eta Gaztelan ematen zenez, Aragoi alderuntz joaten hasi ziren eta ondoren juduen aurkako sentimendua hasi zen.
Judutar askok bere bizitza salbatzeko kristautasunera pasa ziren (konbertsoak). Baina, askok ere aktibitate judutarretan dirau zuten. Judutarren ohituren artean jarraitzeak (konbertsoek) arazo bat suposatu zuen, arazo judutarretik arazo konbertsora pasaz. 1405 eta 1412n juduen aurkako ordenamendu eman ziren, baina ez ziren ia praktikan jarri. Azken batean, judutar espainiarrek babes eta egoera on bat izan zuten nobleen batzuen partetik orokorrean. Hau Juan IIren garaian eman zen (1406-54).
Enrique IVaren garaian, lehen esan dugun bezala, anarkia egoera bat emango da politikan eta krisi ekonomikoa, izurritea, prezioen igoera,... emango da. Horrekin batera, hainbat altxamendu edota errobolta jazo ziren. Lehenengoa Cordoban 1473ko martxoan, zeinetan kristau berrien eta zaharren arteko lehia existitzen zen. Konbertsoen aurkako erasoak ere jazo ziren urte hauetan zehar.
XV.mende erdialdetik judutarren eta konbertsoen aurka egin ziren hainbat eraso. Gainera, fray Alonso de Espina frantziskanoak literatura panfletario bat egiten zuen eta bere adibiderik onena “Fortalitum fidei” (1461) litzateke. Honek ere ikusi zuen konbertsoen fede falta hori, zeinak beraien lehengo ohitura judutarretara jotzen zuten. Azken batean, judutarrak gauza guztien erruduntzat hartzen ziren eta elizaren etsai gisa. Inkisizioaren presentzia beharrezko izan zen juduen kutsadura espiritual horrekin amaitzeko, aurreko ahaleginetan lortu ez baitzuten. 1478an Sixto IV eskatu zioten baimena erreinu guztian inkisidoreak izendatzeko eta lortu zuten. Errege katolikoek lehen inkisidoreak 1480 arte ez zituzten hautatu. 1483an Inkisizioak Sevilla, Cadiz eta Cordobako diozesietako judutarren kanporaketa lortu zuen, zeinak erakusten digun 1492ko judutarren kanporaketaren aurrekarietako bat. Errege katolikoek hasiera batean babesa eman zien judutarrei, baina haiek izan ziren azkenean “betiereko irtenbidea” lortu zutenak, erbesteratuz.
1492an estatu berri monarkiko baten eraiketeak jada pauso dezente eman ditu. Hauetako bat birkonkistaren amaiera litzateke Granada konkistatu eta gero. Ondoren, Fray Tomas de Torquemadak (inkisidore nagusia) kanporaketa ediktuaren zirriborro bat eman zien errege katolikoei, zeina martxoaren 31n ezarri zelarik.

Mannequin 1 (1987)

http://www.youtube.com/watch?v=4Pt5M5Ls2z4

os dejo con una parte de la pelicula de mi niñez, una pelicula que me marco...no es bueno, pero me encanta :D y...hay segunda parte :P

¿De Hitler o no?

El pasado otoño Nick Bellantoni, de la Universidad de Connecticut, armó un gran barullo al asegurar que el cráneo que atesora el Archivo Estatal ruso no es el de Hitler. El investigador explicó que durante una visita a Moscú se hizo con una muestra y , tras realizar una prueba de ADN, descubrió que pertenecía a una mujer. Las dudas sobre la autenticidad de la reliquia han dado fuelle a la teoría de la conspiración que especula que Hitler sobrevivió al fin de la guerra, justo lo que Rusia quiso zanjar en 2000 presentando el fragmento del cráneo y una pieza de la mandíbula del Führer.

Vasily Krhistoforov, director de los archivos del FSB(antiguo KBG), ha desmentido a Bellantoni. Niega que éste se pusiera en contacto con su departamento e insiste en que el fragmento del cráneo y la mandibula son los únicos restos que quedan del dictador nazi. Por orden del director del KGB, Yuri Andropov, los cuerpos de Hitler, Eva Braun, Goebbels, su mujer y sus seis hijos fueron incinerados y sus cenizas esparcidas en la ciudad alemana de Magdeburgo (donde permanecían almacenados) en abril de 1970. Para el historiador británico Antony Beevor se trata de una pólemica falsa: no importa si el cráneo es auténtico o no, puesto que la mandíbula sí lo es. Al parecer, tras la recuperación del cadáver en el búnker, la mandíbula fue identificada por el ayudante del dentista personal de Hitler, lo que terminó por convencer al desconfiado Stalin de que su archienemigo había muerto.